Er valt nog genoeg te leren

Op het gebied van lief zijn voor mezelf en zorgen voor mezelf valt er nog heel veel te leren. Afrekenen met diepe overtuigingen valt niet mee, zeker niet wanneer je het in zekere zin ook dient. Afgelopen zondag kregen we visite en aangezien ik voor mezelf de stelregel heb dat ik het huis opgeruimd wil hebben als we visite krijgen moest ik aan de slag. Ja, moest, want dat is het mijn brein dan wil. Mijn lichaam dacht er echter wel heel anders over, ben ik bang.

𝙷𝚎𝚝 𝚒𝚜 𝚎𝚎𝚗 𝚝𝚎𝚔𝚎𝚗 𝚟𝚊𝚗 𝚎𝚎𝚗 𝚘𝚗𝚝𝚠𝚒𝚔𝚔𝚎𝚕𝚍𝚎 𝚐𝚎𝚎𝚜𝚝 𝚘𝚖 𝚖𝚎𝚝 𝚎𝚎𝚗 𝚐𝚎𝚍𝚊𝚌𝚑𝚝𝚎 𝚝𝚎 𝚔𝚞𝚗𝚗𝚎𝚗 𝚜𝚙𝚎𝚕𝚎𝚗 𝚣𝚘𝚗𝚍𝚎𝚛 𝚍𝚒𝚎 𝚝𝚎 𝚊𝚌𝚌𝚎𝚙𝚝𝚎𝚛𝚎𝚗. ~ Aristoteles

Waar nog wat te leren valt is me minder schuldig en/of verplicht voelen. Ik ben moe van twee dagen intensief mijn hoofd gebruiken in gesprekken. Daarnaast ook vanwege reistijd en beweging.

Iedere andere zondag zou ik er niet over peinzen huishoudelijk werk te doen, maar vandaag krijgen we visite en wil ik graag dat ons huis netjes is. Dus tegen willen dank ben ik het huishouden gaan doen, omdat mijn man het eten klaarmaakt voor een lekkere lunch. Ik voelde me dus min of meer verplicht om iets te doen. Niet omdat hij dat wil, maar omdat het uit mijn gevoel voortkomt. Ik heb er namelijk moeite mee om niets te doen als hij druk is. Ik weet dat ik niet moet vergelijken, maar op dat moment gebeurt dat.

Dussss, op pure adrenaline twee uur lang het huishouden gedaan en was het een gevecht tegen mijn lichaam. Tegelijkertijd was ik best trots.

En dan lig ik nog geen vijf minuten op bed als echtgenoot boven komt om iets te overleggen en om nog wat kleine dingen weg te gooien. Dan voel ik me toch een aansteller en een valsspeler omdat ik niks doe en hij wel. Ik weet dat ook dat in mijn hoofd zit, maar ik kan er niks aan doen. Althans nu even niet.

Stress = reptielenbrein = shutdown hersenen.

Op het toilet na laat ik de rest voor wat het is. Wekenlang kon ik weinig extra’s doen, dan moet ik nu niet ineens alles doen. Accepteren dat het is wat het is en dat het goed is. Voor hetzelfde geldt willen ze niet eens kijken.

Ik laat de adrenaline wegvloeien en rust nog even voor er (na meer dan twee jaar) twee volwassenen en drie kinderen komen.


Ik was blij dat ze toch het hele huis gingen bekijken. Mijn dochter heeft ze alles laten zien en afgezien van de zolder (onbegonnen werk om netjes te houden) was het tiptop voor elkaar. Nu zou ik natuurlijk iets moeten zeggen in de trant van ‘het was het waard’ of ‘het was het niet waard’, maar weet je wat? Ik laat het gewoon even lekker in het midden.

📸 vierkant Pixabay: John Hain
📸 Neuron Pixabay

Geplaatst door

*Niet te vangen in hokjes |*Blogt ook niet binnen kaders |*70's kind | *Never a dull moment | *Getrouwd in hetzelfde jaar als de Koning en Koningin |*Moeder van een koningskoppel (niet diezelfde, uiteraard!) | *Sinds 1998 ME/CVS | *Alles behalve lui te noemen |*Droomt graag groot |*Moet het doen met wat kan | *Schreef zeventien boeken | *Drie te koop | *Blogt sinds 2006 |*Vaak voor anderen, nu voor zichzelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s