Genieten van de fijne momenten

Nog een Instagrampost die ik graag met jullie wil delen. Het is inmiddels een week geleden dat ik hem postte en ik moet zeggen dat ik er hele lieve en fijne reacties op heb gehad die me hebben doen nadenken. Het heeft me doen besluiten te genieten van de kleine geluksmomenten (zelfs als het niet helemaal goed of lekker ging) en het te bekijken per dag. Dat het niet zo hoeft te zijn dat ik nooit meer een rondje mag hardlopen omdat ik een ander moment achter de rollator loop. Of dat ik in de zomer niet eens een dagje dan wielrennen omdat ik ook een e-bike heb. Ik heb besloten vooral te genieten als het wél lukt en me er vooral niet druk om te maken wat anderen daar dan misschien van zullen vinden. Dat dat laatste niet makkelijk zal zijn, hoef ik vast niet te zeggen, maar ik moet zeggen dat mijn mindset een enorme slag heeft gemaakt sinds ik de rollator gebruik.

🄶🄴🄽🄸🄴🅃 🅅🄰🄽 🄳🄴 🄵🄸🄹🄽🄴 🄼🄾🄼🄴🄽🅃🄴🄽

Een paar dagen geleden zat ik weer op de racefiets. Nou ja, die stond dan wel in de Tacx (een apparaat waar je een racefiets in kan zetten en zo kunt fietsen – een soort van hometrainer) op zolder.

Die ochtend was ik erg moe, maar ik voelde me ook depri. Normaal gesproken ga ik dan wandelen, maar Aangezien het buiten hoosde waren er weinig opties. Krachttraining valt me te zwaar nu. Daarbij had ik bedacht dat een intervaltraining van een kwartier wel moest lukken. Met wat doorzettingsvermogen (meestal een slecht plan) moest het goed komen. Nou, niet dus. Ik kletste vele stories vol en verwijderde die uiteindelijk allemaal. Ik schaamde me voor mijn verhaal zonder goede rode draad. Lekker nutteloos dus, behalve dan dat het me hielp een halfuur op het zadel te zitten.

Het ergste is dat het niet hielp. Ik kwam doodmoe van de fiets af (want te lang gezeten – weliswaar met lage hartslag) en hoewel ik me heel even goed voelde sijpelde het verdrietige gevoel al snel weer binnen. Ja, het was echt nutteloos geweest. Of toch niet?

Ik kreeg een paar waardevolle reacties van mensen waar ik echt wat aan had en wat me ook aan het denken heeft gezet. Waarom zou ik het inderdaad niet per dag bekijken? Waarom zou ik niet de ene dag kunnen hardlopen (ALS ik dat zou kunnen en willen) en de andere dag een rollator gebruiken als dat noodzakelijk is? Zo zwart-wit is het leven niet, ook niet als je ME hebt. Ook dan mag je genieten van de energieke momenten, ook geef je daar tegenstrijdige signalen mee af. Maar hoe dan ook: waarom zou ik niet genieten van goede momenten?

Het fietsen viel slecht, maar ik heb mezelf beloofd het nog tweemaal aan te kijken. Als die beide keren de terugslag te groot is gaat de fiets de schuur in en de Tacx in de doos.

Of er ooit weer een moment komt dat ik tientallen kilometers op de racefiets weg kan weet ik niet en ook al was het geen energieke dag, het was fijn om weer heel even dat racegevoel te hebben.


Ik heb er sindsdien niet meer opgezeten. Ik heb nog niet de behoefte gehad het nogmaals te proberen. Ik vond andere dingen belangrijker en het risico op een terug te groot.

Geplaatst door

*Niet te vangen in hokjes |*Blogt ook niet binnen kaders |*70's kind | *Never a dull moment | *Getrouwd in hetzelfde jaar als de Koning en Koningin |*Moeder van een koningskoppel (niet diezelfde, uiteraard!) | *Sinds 1998 ME/CVS | *Alles behalve lui te noemen |*Droomt graag groot |*Moet het doen met wat kan | *Schreef zeventien boeken | *Drie te koop | *Blogt sinds 2006 |*Vaak voor anderen, nu voor zichzelf

Een reactie op “Genieten van de fijne momenten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s