De aanloop naar de rollator

Toen ik op 17 september van dit jaar (2021) een rollator aanschafte had ik voornamelijk de intentie hem te gebruiken tijdens dagjes uit en toekomstige vakanties. Dit jaar tijdens onze twee weken vakantie kon ik op zich wel meekomen met de rest van het gezin, maar ik merkte toch ook dat ik het best zwaar had en dat er een flink aantal momenten waren waarop ik niets liever zou doen dan mezelf laten neerploffen en uitrusten. Waar maakte me in zekere zin weinig uit, het strand, de vloer, buiten op straat – wat dan ook, maar het was toch de eventuele meningen van anderen dat me steeds tegenhield. Dat moet echt anders! dacht ik toen en het idee van het kopen van een rollator werd heviger aangewakkerd dan anders. Het werd ineens een heel serieuze overweging.

In de eerste week dat ik buiten kwam met de rollator (omdat ik een vrij heftige terugslag had) had ik het heel erg moeilijk. Ik voelde me verdrietig, boos, wanhopig, maar vooral heel klein worden. Waar ik voorheen met trots hoi zei tegen iedereen had ik nu moeite met mensen aankijken. Niet zozeer dat ik me afvroeg wat ze van me zouden denken, dat niet.

Ik voelde me kleiner worden. Minder valide, dus minder waard.

Dat klinkt bijna hetzelfde, maar gevoelsmatig is het anders. Het was me meteen duidelijk dat ik het direct een halt moest toeroepen voor het een heel eigen leven ging leiden. Ik wist precies waar dat idee vandaan kwam, dus ik héb het ook daadwerkelijk meteen de kop ingedrukt en besloten me niet te laten beïnvloeden door de ervaringen van anderen, maar mijn eigen ervaringen te maken.

Dit zou mijn leven gaan worden en ik was niet van plan om me kleiner te laten maken, puur om het feit dat ík een ziekte heb waar ik niet voor gekozen heb.

Continu onder stress

Laat ik eerst even teruggaan naar het moment dat ik besloot een hulpmiddel te gebruiken dat mijn leven makkelijker zou maken. Je moet weten dat ik al 24 jaar lang klachten heb. Ernstig invaliderende klachten die niet continu aanwezig zijn. Dat wil zeggen: niet álle klachten. Eén van de klachten die altijd aanwezig is is vermoeidheid. Een allesoverheersend zwaar gevoel in zowel lichaam (voornamelijk spierpijn en zwaar gevoel) als hoofd (in de vorm van wattenhoofd). Soms kan ik daar echter doorheen duwen, vooral onder invloed van adrenaline en cafeïne. Die adrenaline wordt al aangemaakt wanneer ik me druk maak over wat een ander van me denkt. Handig?! Nah, niet echt, want ik denk dat ik zeker al tien jaar vrijwel continu onder stress sta door dit fenomeen. Het heeft me echter ook veel gebracht.

Zo heb ik honderden kilometers kunnen hardlopen, duizenden kilometers kunnen wandelen en honderdduizenden kilometers kunnen fietsen. Heerlijk! Maar ik was ook altijd tegen mijn eigen lichaam aan het vechten. 

Nu kan ik eindelijk in alle eerlijkheid zeggen dat ik misschien beter niet had kunnen doen.

Een tijdje geleden kwam dus het moment dat ik vragen begon te stellen bij mijn eigen beslissingen.

  • Was het wel goed wat ik deed?
  • Moest ik wel steeds maskers opzetten?
  • Hielpen die maskers echt?
  • Werd het nu toch niet eens echt tijd om de realiteit in de ogen te kijken?
  • Werd het niet eens tijd om het vechten te stoppen?
  • Werd het niet tijd om nou eindelijk eens te accepteren?
  • Wat accepteren hetzelfde als opgeven?
  • En is opgeven dan ook falen?
  • Kon het me eigenlijk wel écht iets schelen wat een ander van mij of mijn ziekte vindt?
  • Is het mijn taak om anderen een goed gevoel te geven over mijn ziekte?
  • Heb ik niet al genoeg aan mezelf dan ook rekening te houden met anderen omdat zij zich ongemakkelijk voelen?
  • Kan ik loslaten dan echtgenoot en ik nooit op één lijn zullen staan?
  • Kan ik accepteren dat ik me nooit aan hem kan meten?
  • Kan ik loslaten dat ik er alles aan doe om hem vast te houden? Om te voorkomen dat hij me in de steek laat?
  • Mag ik nu eindelijk eens voor mezelf kiezen met het risico óók de liefde van mijn leven te verliezen?
  • Is het wel eerlijk naar mezelf om kostte wat kost me aan te passen aan zijn energie?
  • Is mijn ziekte eigenlijk wel een heikel punt in onze relatie of is dat wat ik er van maak?
  • Ben ik minder waardevol als ik durf toe te geven dat ik niet het snelle flitsende leven kan leiden dat anderen leiden?
  • Is het nodig om dit leven te leiden of kan ik tevreden zijn met wat is?

Pas toen ik merkte dat ook mijn kinderen moeite hebben met de energie van mijn echtgenoot en pas toen ik zag dat ook zij moeite hebben met zich aanpassen aan hem besloot ik dat het tijd was dat mijn kinderen ook eens zouden zien dat het goed is om naar je eigen lichaam te luisteren. Als dat zou betekenen dat ze het ware gezicht van hun moeder zouden zien dan zou dat maar zo zijn.

Wie heeft er ooit bedacht dat je je altijd groot moet houden voor je kinderen? Is het niet beter om te laten zien dat het leven niet altijd makkelijk is dan ze voor te liegen dat alles maakbaar is? Is het niet beter om je kinderen te laten kennismaken met veerkracht in plaats van een altijd gespannen veer te laten zien? Moet een moeder wel (ogenschijnlijk) perfect zijn? Ik heb daar antwoorden op gevonden, maar uit respect naar anderen blog ik daar niet over. 

Ik wil niet dat mijn kinderen later denken: mijn moeder hield zich altijd sterker voor dan ze soms was, waardoor ik ook altijd het gevoel heb dat ik niet mag klagen en altijd moet doorgaan, ook al gaat het niet. Net als zij (of alleen in haar nabijheid) moet ik een masker dragen.

Helaas krijg ik de tekst niet vanuit mijn hoofd op scherm, maar ik wil mijn kinderen meegeven dat ze mogen zijn wie ze zijn en daar hoort alles bij. Daarbij realiseerde ik me iets:

Als ik mijzelf niet toesta om volledig mezelf te zijn, hoe kan ik dan mijn kinderen zichzelf laten zijn?

Hoe kan ik begrip opbrengen voor mijn kinderen als ik dat niet eens voor mezelf kan? Het werd tijd om het zuurstofmasker eerst op mijn eigen neus te zetten.

Dit geldt ook voor de rest van de wereld. Hoe kan ik begrip opbrengen voor de situatie van anderen als ik niet eens begrip kan hebben voor mezelf? Vroeger dacht ik alleen maar aan anderen en liet dat ten koste van mezelf gaan. Toen kwam er een moment dat ik me helemaal niets meer aantrok van de situatie van een ander en kreeg ik het gevoel harteloos en koud te worden. Geen van beiden is ideaal, maar er is een middenweg.

Geen slachtoffer

Ook realiseerde ik me dat ik niet uitdraag hoe het met me gaat. Het nadeel van maskers opzetten is dat niemand aan mij kan zien hoe ik me voel. Geloof me ik ben er écht heel erg goed in geworden om te verhullen wat er aan de hand is. De enige die het tot nu toe kon zien was mijn echtgenoot, maar mijn zoon wordt er ook steeds beter in. Pas toen ik door een behandelaar van mijn zoon te horen kreeg dat emoties niet van mijn gezicht te lezen zijn ging ik nadenken.

Wat in eerste instantie pijnlijk was bleek uiteindelijk helend te zijn.

Ook het feit dat er eindelijk iemand (dezelfde persoon) tegen me zei dat ik absoluut geen slachtoffer ben deed me realiseren dat ik te lang heb vastgehouden aan het verleden en dat het tijd wordt om naar de toekomst te kijken. Het wordt tijd om alle oordelen van vroeger los te laten en niet langer mee te nemen naar de toekomst.

Daar hoort bij dat ik volkomen eerlijk ben over wie ik ben en dat betekent dat ik niet langer doodzwijg dat ik lijdt aan een verschrikkelijke ziekte waar moeilijk mee te leven is, maar dat met behulp van hulpmiddelen toch nog aantrekkelijk en mooi genoeg is om echt te léven.

Het zijn de kleine dingen die het hem doen en zo’n rollator kan een hoop vreugde brengen in een leven met weinig energie.

Wordt vervolgt!

Geplaatst door

*Niet te vangen in hokjes |*Blogt ook niet binnen kaders |*70's kind | *Never a dull moment | *Getrouwd in hetzelfde jaar als de Koning en Koningin |*Moeder van een koningskoppel (niet diezelfde, uiteraard!) | *Sinds 1998 ME/CVS | *Alles behalve lui te noemen |*Droomt graag groot |*Moet het doen met wat kan | *Schreef zeventien boeken | *Drie te koop | *Blogt sinds 2006 |*Vaak voor anderen, nu voor zichzelf

2 reacties op ‘De aanloop naar de rollator

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s