Terug in het land der levenden

Foto door Nina Uhlu00edkovu00e1 op Pexels.com

Terug in het land der levenden, zo voelt het op dit moment voor mij. Het is tien uur in de ochtend en ik heb er al een paar uur wakker zijn opzitten. Ook heb ik mijn zoon naar gymles kunnen en brengen en het voelt erg goed om met een redelijk functionerend brein een blog te kunnen schrijven. De laatste twee dagen voel ik me een stuk beter. Dat wil zeggen: ik hoef niet meer de hele dag in bed te liggen en ik kan enigszins iets doen. Gisteren kon ik zelfs even op visite en wat kleine boodschappen doen. Het zijn van die kleine dingen, maar ze maken een groot verschil.

Het begon ook dit keer met subtiele hints. Eerst het niet meer kunnen slapen overdag. Toen het niet meer per se hoeven liggen overdag. Toen het langer rechtop kunnen zitten. Daarna het langer kunnen lezen. Gevolgd door een stukje kunnen fietsen en wat wandelen. Ik moet zeggen dat op visite gaan me gisteren cognitief zwaar viel, maar dat het lichamelijk best te doen was.

Even toegeven

Ik verwachtte zelfs dat het nodig zou zijn om een dutje te doen voordat de kinderen thuis zouden komen, maar dat hoefde niet. Nu moet ik wel een kleine confessie doen: ik heb wel energiedrank gedronken.

Och, die energiedrank, dat is toch echt een gebed zonder einde.

Steeds weer besluit ik dat ik niet langer die rommel mijn lichaam in wil gieten. Steeds weer kom ik tot de conclusie dat het zo’n beetje het enige middel is dat ervoor zorgt dat ik kán functioneren. Ik weet dat voor veel M.E.-patiënten cafeïne een absolute no-go is, maar voor het is bijna een life-safer. Ik heb een tijdje »»»cafeïne kauwgom – energy gum««« gebruikt, maar er is een grote brand in de fabriek geweest waardoor de kauwgom tijdelijk niet meer leverbaar is. Ik had nog een voorraadje voor dat gebeurde, maar inmiddels ben ik er volledig door.

Ik heb het dit keer meer dan een week volgehouden om het niet te drinken, maar ik moet ook zeggen dat ik een week lang niet functioneerde. Toeval? Dat weet ik niet, ik wil zeker niet zeggen dat ik met cafeïne de week wel was doorgekomen – ik denk het namelijk niet.

Nieuwe balans zoeken

Nu ik inmiddels weer in het land van de levenden ben beland moet ik echt opnieuw op zoek naar een goede balans. Laat dat nou juist het moeilijkste deel zijn van me weer beter voelen. Vanmorgen bijvoorbeeld wilde ik niets liever dan blijven fietsen. Gelukkig kwam er een grote regenbui aan waardoor ik niet in de verleiding kwam, maar ik weet niet of het me zonder die bui gelukt was om te stoppen.

Het probleem van een opleving hebben is dat je soms denkt dat je meteen al helemaal energiek genoeg bent om alles weer op te pakken - dat is echter niet het geval. De kans is zelfs heel erg groot dat je jezelf overschat en dat je jezelf weer net zo snel het bed inwerkt - sneller dan je eruit kwam. 

Een wankel evenwicht, noem ik het ook wel eens. Balanceren op een flinterdun draad dat je niet alleen laat wiebelen, maar dat ook nog eens elk moment kan knappen. De kunst is om het stapje voor stapje te doen met enig beleid en met voldoende rust om niet de afgrond in te storten.

Leuke dingen doen

Ik blijf erbij dat ik – ondanks mijn hevig invaliderende ziekte – ook van het leven wil blijven genieten en vooral heel erg hard mijn best doen om niet opnieuw in een depressie te raken. M.E. is een heftige ziekte, maar wanneer er een depressie bij komt kijken is het pure foltering. Dat probeer ik ten aller tijde te voorkomen, vandaar ook mijn keuze voor een rollator. Al loop ik maar een halfuur per dag, dan nog is dat genoeg om me mentaal in balans te houden.

Foto door Kaique Rocha op Pexels.com

Ook op andere vlakken moet ik op zoek naar een nieuwe balans, zeker nu we zoveel meer vrijheden hebben (hoewel de besmettingen in rap tempo toenemen op het moment van schrijven).

Vriendschap

Vanavond ga ik uit eten met een vriendin. We hebben elkaar in de afgelopen 20 maanden amper gezien en ik moet zeggen dat dit vooral vanuit mijn kant kwam. Ik wilde tijdens de gehele Covid-19 periode bijna niets en afspreken stond zeker niet op mijn lijstje. Zij is hier wel een paar keer geweest, maar omdat ik niet met het OV wilde reizen en ik niet kon autorijden was het voor mij niet mogelijk naar haar toe te gaan. Echt niet? Tsja, waar een wil is… Nou ja, dat is wat men zegt. Toch denk ik dat vooral chronisch zieke mensen die een quote is waar je niet zo veel mee kan, want als het alleen maar een kwestie van willen was dan was ik ook wel naar haar verjaardagen gegaan. Voel ik me er schuldig over? Natuurlijk voel ik me er wel eens schuldig over, maar als ik iets heb moeten laten varen voor een goede balans dan is het wel mijn schuldgevoelens die komen kijken op het moment dat ik iets niet kan. Het is namelijk geen onwil!

Hoe dan ook: we hebben veel gemist de afgelopen (bijna) twee jaar, maar het heeft vooral mij ook veel opgeleverd. Dat is echter iets voor een andere blogpost. Het is voor mij nu wel tijd om even te rusten, want niet alleen het etentje staat op de planning, mijn jongste is vandaag vroeg thuis en ik moet ook nog de kinderen naar zwemles brengen. Zoals ik al zei: balans vinden valt niet mee!

Geplaatst door

*Niet te vangen in hokjes |*Blogt ook niet binnen kaders |*70's kind | *Never a dull moment | *Getrouwd in hetzelfde jaar als de Koning en Koningin |*Moeder van een koningskoppel (niet diezelfde, uiteraard!) | *Sinds 1998 ME/CVS | *Alles behalve lui te noemen |*Droomt graag groot |*Moet het doen met wat kan | *Schreef zeventien boeken | *Drie te koop | *Blogt sinds 2006 |*Vaak voor anderen, nu voor zichzelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s