ME accepteren – ik ben niet enige [geraakt #17]

Toen ik bezig was met het opstarten van de laptop wist ik precies hoe ik deze blogpost zou starten; ik had de perfecte woorden gevonden. Helaas gooide hersenmist roet in het eten en ook met deze zin heb ik enige moeite. Misschien zou ik niet een blog moeten schrijven, maar ik zag vandaag een video die ik echt met jullie wil delen.

Een aantal dagen terug las ik het boek Mezelf zijn met de ziekte ME van Monique Hillebrand-Draad. Ik zal later een blog wijden aan dit boek, maar dat moet ik eerst voldoende hersteld zijn. Met het lezen van Mezelf zijn was het alsof ik mijn gelijke had gevonden. Haar verhaal en de mijne komen op heel erg veel punten overeen, maar haar weg van accepteren ging een heel stuk sneller dan die van mij.

Op de goede weg

Ik ben inmiddels (minstens) 24 jaar verder sinds de eerste symptomen zich herkenbaar maakten en het volledig accepteren van mijn ziekte is nog steeds niet aan de orde. Het gaat steeds beter – ik heb zelfs twee weken geleden een rollator gekocht (in plaats van de MTB die ik veel liever had gehad), daarover later meer – maar het volledige accepteren en loslaten is nog steeds niet gelukt.

Pfff, ik besloot twee maanden geleden zelfs een deeltriathlon te gaan doen. What was I thinking?!
En toch… was dit voor mij ook het moment dat ik zei:
“Tot hier en niet verder. Ik kan dit niet meer. Ik kan – naar de buitenwereld – niet langer doen alsof er ‘niets’ aan de hand is.”

Ik denk dat dit de laatste stap voor mij was om te maken. Niet zozeer een korte droom, want ik droom er al jaren van, maar wel een korte uitvoering. Twee weken lang een trainingsschema volgen en daar lig ik dan nu, volledig gecrasht in bed. Nog net in staat deze woorden te typen.

Vanuit het hart

Onderstaande video raakte me zojuist en zorgt ervoor dat ik in staat ben nu even half rechtop te zitten. Mijn geratel zegt wellicht genoeg over de hoeveelheid hersenmist in mijn hoofd, ik mis de volledige rode draad naar mijn gevoel, maar het komt recht uit het hart. Deze video komt ook recht uit het hart en geeft heel erg goed weer hoe ik me op crashdagen voel en hoeveel moeite het me kost om zowel te denken als te praten. De video is overigens in 2017 gepubliceerd.

Lees ook de andere blogs in de serie:

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

Een reactie op โ€œME accepteren – ik ben niet enige [geraakt #17]โ€

  1. Jezelf blijven ook in moeilijke dagen. Dat is het belangrijkste. Dan leef je vanuit je kunnen. En mensen die het begrijpen zullen er dan ook zijn als het nodig is.

    Aum Shanthi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s