Uiteindelijk heeft alles zijn prijs [Negatief Zelfbeeld #6]

Sinds ik bezig ben met kritisch naar mijn negatieve zelfbeeld kijken valt het me pas echt goed op hoe ongemakkelijk ik me voel wanneer iemand dát zelfbeeld omhoog hengelt; door bijvoorbeeld een triggerende opmerking te maken of door me het gevoel te geven dat ik niet goed genoeg ben/doe.

Sommige mensen hebben helemaal niet door dat ze met hun opmerkingen een bommetje gooien dat mijn brein triggert. Nu is er in dat geval geen goed of fout, want uiteindelijk gaat het erom wat ik denk over het gedrag of de woorden van een ander.

Het is de betekenis die ík eraan geef.

Daar ligt echter ook het probleem. Vaak hebben mijn negatieve gevoelens dus te maken met de boodschap die ik uit hun woorden of lichaamstaal filter. Als HSP vallen me kleine details enorm op en “hoor” ik meer dan alleen woorden. Dat kan erg vervelend zijn. Die gevoelens die dan opkomen betreffen vaak het gevoel van niet goed genoeg te zijn, het niet waard zijn. Wat ik vooral heel vervelend is wanneer mensen mij zonder directe woorden laten weten dat ze me niet vertrouwen of mijn redeneringen niet serieus nemen.

Dan voel ik me een slachtoffer.

Dit is iets dat natuurlijk niet over één nacht ijs is gegaan, ik heb teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling gekregen alvorens er zich een patroon aandiende in mijn brein.

Het olifantenpaadje werd uiteindelijk een snelweg.

Het resultaat is dat ik moeite heb om iets voor mezelf te vragen, om voor mezelf op te komen, maar meer nog om mijn eigen grenzen te bewaken. Om zelf te bepalen wat acceptabel is en wat niet – en daar aan vasthouden. Niet alleen naar anderen toe, maar ook naar mezelf. Nu moet ik zeggen dat ik naar mezelf toe steeds vaker de keuze maak om toch binnen mijn grenzen te blijven. Naar anderen toe…

Tjaaaa daar heb ik wel wat moeite mee.

Een van mijn belangrijkste waarden is namelijk dat ik anderen niet (bewust) kwets en dat ik anderen altijd een kans geef. Of twee. Of drie. Zélfs als ik het er niet mee eens ben of als mijn gevoel zegt: ‘Je hebt het geprobeerd, het werkt gewoon niet.’

Ik zal in gevallen van getriggerd negatief zelfbeeld bijna altijd mijn emoties de hoofdrol laten spelen en dus ook bij beslissingen nemen. Vooral wanneer het een lange tijd teruggaat in het verleden.

Daar doe ik echter niemand een plezier mee en zeker mezelf niet.

Ik merk dat ik mezelf een slachtoffer voel wanneer ik er maar over blijf klagen, tieren en schelden. Voornamelijk heel erg veel, lang en vaak in mijn hoofd, maar ook wel eens hardop. Let wel: nooit naar de persoon zelf, maar in mezelf op tegen mijn klankbord; wat al helemaal nutteloos is.

Daarom heb ik mezelf voorgenomen dat ik er de volgende keren iets aan zal doen
óf het gewoon laat zoals het is en het accepteer.

Dat heeft dan natuurlijk ook consequenties, want uiteindelijk heeft alles zijn prijs. Doe ik er niets aan dan kost het me energie, maar doe ik wel wat aan dan verlies ik misschien iets, iemand of een zeker gemak en zekerheid.

Toch is het uiteindelijk de vraag wat erger is: verlies van (on)zekerheid of verlies van kostbare energie.

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s