Met mijn neus op de feiten [Negatief zelfbeeld #1]

Nog geen week geleden hadden echtgenoot en ik een gesprek met Riozorg. Voor wie niet weet was dat is (en ik gok de meesten niet): Riozorg is een instelling die er is voor kinderen van tussen de 4 en 18 jaar oud die vastlopen in hun ontwikkeling. Ze doen er onderzoek naar signalen die wijzen op onder andere ADHD, angst, gedragsproblemen of trauma. In ons geval begeleidt Riozorg ons omdat Samuël (sociaal gezien) niet goed mee kan komen op school en dat geeft problemen. Wij willen graag uitzoeken hoe we hem kunnen helpen, zodat hij met plezier naar school gaat. Ook willen we onderzoek laten doen naar zijn intelligentie; wij denken namelijk dat hij meer uitdaging nodig heeft. Meer informatie kun je vinden op de »»»website van Riozorg«««. Voor nu laat ik het bij deze informatie.

Wij zaten daar die dag om ons gezinsleven te bespreken. Over hoe wij als gezin zijn, maar ook hoe Christiaan en ik beiden zijn opgevoed en opgegroeid. Over hoe wij door het leven zijn gelaveerd zeg maar.

Littekens uit het verleden

Het was een afspraak waar ik enorm tegenop zag, want ik weet hoeveel shit er uit mijn verleden met enige regelmaat wordt opgehaald binnen onze gezinssituatie; en hoezeer dit van invloed is óp ons gezin. Niet expres natuurlijk, maar vaak zijn het kleine situaties die best groot kunnen worden qua gevoel. Om maar een voorbeeld te noemen: het feit dat ik vroeger zoveel gepest werd heeft grote littekens achtergelaten en hoewel ik er zelden tot nooit over praat ligt het blijkbaar toch erg aan de oppervlakte. Zeker wanneer ik merk dat Samuël verdrietig uit school komt. Ook andere zaken uit het verleden en uit het gezinsleven met mij als kind zijn besproken. Daar wil ik niet op ingaan, maar het is duidelijk dat ik best nog wat zaken heb af te handelen.

Masker

Ik denk al jarenlang dat het enige masker dat ik gebruik het masker is dat ik opzet wanneer het over mijn ziekte gaat. Die dag kwam ik er echter achter dat ik het wellicht op meerdere vlakken gebruik, zonder het zelf door te hebben. Ik kan namelijk heel goed zichtbaar emotieloos praten over moeilijke onderwerpen en ergens ben ik daar best trots op. Boy I was wrong – ik ben daar blijkbaar minder goed in dan ik dacht – en ik werd daar vrijdag even fijntjes op gewezen. Ik kan zeggen dat ik daar enorm van geschrokken ben. Ik dacht altijd dat ik mijn emoties gewoon goed onder controle had en dat ik moeilijke dingen kon vertellen zonder er iets bij te voelen; zichtbaar dan. Daar werd even lekker doorheen geprikt.

Sindsdien denk ik hier heel erg vaak aan en realiseer ik me dat het tijd is om datgeen aan te pakken wat ik nu al jarenlang uitstel: het aanpakken van mijn negatieve zelfbeeld.

Iets triggerde me die dag en ik kan het maar niet loslaten. Het is een sluimerend verdriet diep in mij en ik weet dat ik er iets mee moet. NU! De reden dat ik dat bleef uitstellen is omdat ik er gewoon niet aan wilde. Het klinkt ook zo… negatief. 😉
Het klinkt een beetje alsof het mijn eigen schuld is dat ik zo negatief over mezelf denk. Alsof het een keuze is. Alsof er gewoon een knopje is dat ik om moet zetten. Lekker positief denken – over alles – en dan lost het vanzelf op.

Nou, niet dus en ik heb het nu lang genoeg uitgesteld. Het zou misschien nobel van mezelf zijn om dit te doen voor mijn gezin, maar ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat ik het voor mezelf nog veel meer nodig heb. Ik ben al dagenlang verdrietig dat ik dit al zeker 38 jaar meezeul, terwijl dat helemaal niet hoeft. Ik ben verdrietig voor mezelf dat ik niet het leven leidt waar ik zo naar verlang.

Zelfhulp

Een paar jaar geleden heb ik gezworen dat het genoeg was met het bezoeken van psychologen. Tot dat moment was het niemand gelukt om me succesvol te helpen. Althans niet blijvend. Als ik nu terugkijk denk ik dat ik rond 2016 wel goede hulp had, maar vrijwel niets van die behandeling is blijven hangen. En ook de Cognitieve GedragsTherapie (CGT) van de behandeling tegen ME/CVS is niet echt blijven hangen. Of misschien ook wel wat, maar zeker niet genoeg. Dat geldt ook voor ACT en DGT. Allemaal therapieën die meer tijd nodig hadden gehad.

Dat vind ik overigens sowieso het nadeel van psychologische hulp: er zit een einddatum op en als je het dan niet onder de knie hebt dan heb je pech gehad. Overigens wil ik daarmee NIET zeggen dat soort hulp niet goed is – integendeel, als je het echt nodig hebt dan moet je dat doen – maar ik ben er wel een beetje klaar mee. Nou ja, dat vond ik dus, maar nu twijfel ik. Aangezien ik goede ervaringen heb met het gebruiken van zelfhulpboeken ga ik het eerst alleen proberen. In een volgend blog zal ik wat meer vertellen over de zelfhulpboeken die ik in de loop der jaren heb gebruikt, voor nu laat ik het even.

De Podcast Psycholoog

Ik ben pas net begonnen in het boek Negatief zelfbeeld van Manja de Neef (dat al jarenlang in mijn boekenkast staat), dus ik kan nog niet heel uitgebreid vertellen over dit onderwerp, maar ik ben van plan meerdere blogs over dit onderwerp te schrijven. Er volgt dus vanzelf meer informatie. Gisteren heb ik overigens een interessante podcast geluisterd over dit onderwerp. De Podcast Psycholoog interviewde psychotherapeute Manja de Neef over hoe je vriendelijker naar jezelf kunt kijken. Dus mocht je dat interessant vinden dan vind je de (Spotify) link onderaan deze blogpost. Hij is ongetwijfeld ook op andere podcastkanalen te vinden – zoek op negatief zelfbeeld.

Er vielen tijdens het luisteren heel veel puzzelstukjes op zijn plaats. Ineens begrijp ik waarom ik altijd eerst van het negatieve uitga. Waarom ik complimenten niet kan ontvangen – waarom ik ze wegwuif, een compliment terug geef of ze gewoon niet laat doordringen. Nu begrijp ik waarom ik alles perfect moet doen van mezelf. Waarom ik mezelf zo oninteressant vind.

Negatief zelfbeeld

Als je op Wikipedia zoekt op dit onderwerp word je doorverwezen naar de pagina minderwaardigheidscomplex. Klinkt mij ook al zo onaardig in de oren. Dat heeft wellicht te maken met mijn ervaringen met dit woord en hoe er in de samenleving gesproken wordt over mensen met een minderwaardigheidscomplex. Daar spreekt dan misschien ook meteen mijn eigen negatieve zelfbeeld, omdat ik er meteen vanuit ga dat het negatief is. Misschien ervaren andere mensen dat anders – ik weet het niet.

Een negatief zelfbeeld is een vaste negatieve overtuiging over jezelf die tot uiting komt in je denken, in je gevoel en in je gedrag. Het heeft invloed op veel gebieden van je leven, brengt nogal wat beperkingen met zich mee en gaat meestal niet vanzelf over.

Uit: Negatief Zelfbeeld – Manja de Neef

Een van de voorbeelden van een negatief zelfbeeld is dat je geneigd ben om negatieve zaken eerder te zien dan positieve. Dat heeft te maken met selectieve waarneming en zorgt ervoor dat iets positiefs niet zo gemakkelijk tot me doordringt of dat ik het makkelijker terzijde schuif. Ook ben ik nogal geneigd om elk negatief iets keer op keer te analyseren en het onder een vergrootglas te leggen. Ik kan maar moeilijk iets loslaten. Nooit geweten dat dit te maken heeft met een negatief zelfbeeld*.

Het vervelende is dat ik dit negatieve zelfbeeld continu met me meedraag en hoezeer ik mezelf ook een positieve instelling probeer aan te leren, dat gaat niet zomaar even. Manja de Neef schrijft: ‘Als er maar iets gebeurt wat niet zo prettig voor je is, als je bijvoorbeeld kritiek krijgt, dan komt het negatieve zelfbeeld razendsnel opzetten. Als een duveltje uit een doosje,’ Dat herken ik wel en zoals de Neef dan schrijft: daarbij komen ook allerlei andere herinneringen omhoog en voor ik het weet zit ik tot over mijn oren in negatieve ervaringen*. Daar weer uitkomen ik heel erg moeilijk!

CGT

In de cognitieve gedragstherapie wordt een negatief zelfbeeld vergeleken met een vooroordeel: een vaststaand oordeel over een persoon of een groep. Een oordeel waar niet aan valt te wrikken, zelfs niet wanneer je andere ervaringen met zo’n persoon of groep opdoet*. Dat oordelen is iets wat ik vrijwel continu doe, maar dan over mezelf – en dat werd me vrijdag heel erg duidelijk. Duidelijker dan het al was.

Wat de CGT in dit boek doet is het veranderen van mijn cognities: hoe ik tegen situaties, maar ook tegen mezelf, aankijk. En natuurlijk richt de therapie zich op het veranderen van mijn gedrag*. Om even vanuit mezelf te spreken. 😉

Voor nu laat ik het hier even bij, want ik probeer mijn blogs toch wat kort te houden. De volgende keer ga ik er verder op in en kan ik wellicht ook wat delen over wat ik geleerd heb.

*Uit: Negatief zelfbeeld

Je kunt Negatief zelfbeeld onder andere hier kopen»»»

Geplaatst door

*Niet te vangen in hokjes |*Blogt ook niet binnen kaders |*70's kind | *Never a dull moment | *Getrouwd in hetzelfde jaar als de Koning en Koningin |*Moeder van een koningskoppel (niet diezelfde, uiteraard!) | *Sinds 1998 ME/CVS | *Alles behalve lui te noemen |*Droomt graag groot |*Moet het doen met wat kan | *Schreef zeventien boeken | *Drie te koop | *Blogt sinds 2006 |*Vaak voor anderen, nu voor zichzelf

3 reacties op ‘Met mijn neus op de feiten [Negatief zelfbeeld #1]

  1. Goedvan jou Angela om er aan te werken, misschien gaat het dan ook wat beter met je. Ik weet dat je erg negatief bent over jezelf en daar word ik altijd heel verdrietig van. Het wordt vast beter in de toekomst voor jou, daar hoop ik voor jou op. Liefs en ga er voor.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s