Ik ga weer studeren

Na heel wat jaren dubben en twijfelen heb ik besloten om weer te gaan studeren. Mijn ziekte heeft me nu al vijftien jaar in zijn greep en ik wil me niet langer laten tegenhouden door het feit dat ik niet altijd het leven ten volle kan benutten. De noodzaak is inmiddels zo hoog geworden dat ik wel stappen moet ondernemen. Ik wil later niet op mijn leven terugkijken en denken: had ik me maar niet zo laten tegenhouden door ME/CVS. Waarmee ik overigens totaal niet wil suggereren dat het makkelijk zal worden. Absoluut niet! Maar als ik kijk naar de tien jaar vanaf nu kan ik drie scenario’s bedenken: of ik ben nog net als nu en zit nog steeds thuis, doormodderend als altijd. Of ik heb de studies gedaan die ik wilde doen en zit nog steeds thuis, maar wel met meer kennis. Of ik heb de studies gedaan, heb een eigen praktijk opgezet en verdien mijn “eigen” geld. Dat laatste staat tussen haakjes omdat mijn man en ik altijd ons geld hebben gedeeld. Er zijn nooit aparte rekeningen in ons huishouden geweest, ook niet toen ik nog werkte. Hoe dan ook: ik heb er een blog over geschreven voor Trotste Moeders. Hieronder een klein deel en daaronder kun je verder lezen. In verband met de Google ranking kan ik het niet helemaal delen hier.


Ik zal nooit tegen iemand zeggen dat hij of zij te oud is voor iets nieuws. Ik zal nooit tegen jou zeggen dat je te oud bent om te leren. Sterker nog: ik zou juist de eerste zijn die enthousiast reageert en ik zou je trouwste supporter zijn. Waarom kan ik dat dan niet voor mezelf zijn? Waarom denk ik op mijn 41e dat ik te oud ben om weer te gaan studeren? Wie heeft bepaald dat het ophoudt na je 30e, wanneer je eerste grijze haren doorbreken? Ergens voelt het dat studeren alleen van belang is als je jong bent, want op die leeftijd wordt het er immers bij de meeste kinderen ingehamerd. 

Ik weet dat mijn gedachtegang belachelijk is, dat studeren voor elke leeftijd is, maar het geeft me wel een mooi excuus. Dat knaagde natuurlijk wel, want ik hou van leren. Toch was mijn ziekte altijd een soort van smoes om niets meer te hoeven. Wat moet je immers met een diploma wanneer je soms niet eens een dag overeind kan leven? Nee, daar ben ik veel te oud – en te ziek – voor! Een perfecte dekmantel voor faalangst, trouwens.

Altijd wel iets geleerd

Dat ik te oud of te ziek ben ik overigens onzin, ik weet het. Gedurende mijn hele leven heb ik altijd wel iets geleerd. Als baby leerde ik eten. Als peuter leerde ik lopen. Als kleuter leerde ik fietsen. Op de basisschool moest ik “álles” leren, maar nooit wat ik interessant vond. Na schooltijd kon ik urenlang encyclopedieën doorlezen en zoog ik alle interessante feiten naar binnen. Tijdens mijn studies deed ik allerlei – onzinnige – cursussen ernaast en na het behalen van mijn MBO-diploma – toen ik ziek thuis kwam te zitten – ben ik ook altijd door blijven leren. Zelfs met de illusie om er mijn werk van te maken.

Niets zo heerlijk als de illusie iemand anders te kunnen zijn.

Toch is er altijd een deel van me geweest dat het als vrijblijvend zag. Iets dat een mooi idee was, maar in de praktijk onuitvoerbaar. Ik verdenk mezelf ervan dat ik expres altijd iets koos waarvan ik wist dat het me niet zou liggen of waarvan ik wist dat ik er toch nooit mijn beroep van kon maken. Tot nu!

Lees de rest van de blog via »»»deze link«««

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s