Nog steeds zonder sociale media

De afgelopen weken heb ik meerdere blogs geschreven over het stoppen met sociale media. Het is inmiddels drie maanden geleden dat ik diverse kanalen afsloot en verwijderde en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het best wel prettig vind. Natuurlijk zijn er best wel mensen die ik mis, maar het feit dat ik ze nu helemaal niet meer spreek zegt toch ook wel iets over hoe de verstandhoudingen liggen. Wat overigens geen oordeel is, maar een constatering. Voor Trotse Moeders schreef ik een blog hierover. Hieronder kun je een deel van die blog lezen en daarna kun je doorklikken naar de blog op die website.


Eind 2020 besloot ik het jaar 2021 zonder sociale media door te brengen. Dat was een behoorlijke beslissing en ik kan zeggen dat ik dat niet echt heb volgehouden. Niet omdat ik dat niet wilde of kon, maar omdat boek nummer twee van de pers rolde en ik daar toch wat reclame voor moest gaan maken. Ik had niet echt keuze, want hoe moet je een boek verkopen als niemand van het bestaan op de hoogte is?!

Heel even wou ik dat ik terug kon naar het leven van eind jaren 80. Ja, ja, ik weet het: toen was het saaaaaai, maar ik hoefde me destijds in ieder geval alleen maar druk te maken over wat mijn buurmeisje van me vond, in plaats van de hele wereld! Ook waren schrijvers toen een heel stuk anoniemer en laat ik dat nou graag willen zijn. Ik vind schrijven echt heerlijk, maar dat hele gedoe eromheen…

Ik kwam in april van dit jaar dus weer online en ik wist ook meteen weer waarom ik vertrokken was. Binnen een paar minuten was het er weer dat zware gevoel van niet goed genoeg zijn. Blegh! Ik ben een van die weinige mensen (lijkt het!) die gewoon niet van dat gedoe houdt. Voordat je meteen wegklikt: ik zie heus wel de voordelen en het heeft me leuke vriendschappen opgeleverd in het verleden, maar het is soms zoooooo vermoeiend om “perfect te zijn”. Het is zó vermoeiend om op je woorden te moeten letten en of het wel duidelijk genoeg geschreven is. Of het niet verkeerd opgepakt wordt. Of je er niet iemand mee kwetst. Of ze je niet arrogant vinden. Dan heb ik het nog niet eens over de gemene berichten die er rondgaan op het internet. Nee, laat ik vooral daar even niet over praten.

Ik opgegroeid met het idee:

  • Doe maar gewoon dat doe je al gek genoeg!
  • Steek voorál niet je hoofd boven het maaiveld uit.
  • Wie voor een dubbeltje geboren is wordt echt nóóit een kwartje.
  • Doe ff lekker normaal, joh!
  • Haal het niet te hoog in je bol.
  • Denk maar niet dat je ook maar iets voorstelt!
  • De ander is veel beter dan jij.
  • Waarom zou jij dat kunnen?!
  • Jij eindigt bij de kassa van de Kruidvat, meer kun jij niet! (Niet mijn woorden, maar wel jeugdtrauma.)

Die ideeën zijn me natuurlijk ooit aangepraat, maar aan het feit dat ik die stemmen nog altijd hoor ben ik zelf ook debet; ik heb ze immers duizenden keren herhaald in mijn hoofd. Het is niet dat ik het er nu nog mee eens ben, maar ik heb mezelf daardoor veel te veel bescheidenheid aangepraat en kan daar niet meer mee afrekenen. Ik kan je zeggen dat je als schrijver maar beter NIET bescheiden kunt zijn; bescheidenheid levert namelijk geen bestseller op! Je moet jezelf laten zien, op de voorgrond treden, aanwezig zijn. Laat dat nou juist helemaal niet goed voelen!

Je kunt deze blog »»»via deze link««« verder lezen.

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s