Het is goed om af en toe even op de pauzeknop te drukken

De afgelopen weken heb ik me wat afzijdig gehouden van het bloggen. Ik had het even nodig om na te denken over wat ik nu precies wil gaan doen. Heel even heb ik weer zitten denken om de handdoek opnieuw in de ring te gooien en te stoppen met mijn website, maar het blijkt dat ik toch heb geleerd van het verleden en ik heb dat niet gedaan. Ik wilde wel heel helder voor mezelf hebben of ik er nog steeds voor 100% voor kan gaan en het antwoord is ja. In zoverre mijn lichaam dat toelaat.

Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik helemaal niet zou schrijven. Het feit dat ik even geen boeken meer wilde schrijven is รฉรฉn ding, maar ook geen blogs meer zou wel een hele grote stap zijn. Geheel onverwacht heeft deze korte blogpauze ook mijn brein weer gevoeldig gemaakt voor een boek, maar voorlopig geef ik daar nog niet aan toe. Er zijn te veel dingen die ik moest en moet gaan afronden, omdat het te zwaar drukt.

Sociale media stop blijft actief

Het bevalt me nog steeds prima om niet op social media te zitten. We zijn nu een paar maanden verder en ik mis het eigenlijk zelden. Ik moet wel zeggen dat er op dit moment de app Kik op mijn telefoon staat, maar ik app alleen met mijn beste vriendin. We zouden anders helemaal geen contact meer hebben en mijn sociale media stop is me niet elke vriendschap waard. ๐Ÿ˜‰ Voor de rest van mijn vrienden en kennissen geldt: zij missen mij denk ik niet. Daar ga ik dan maar vanuit, het blijft speculatie. Een aantal kennissen weten me overigens inmiddels gewoon te vinden via sms (en ik reageer daar altijd enthousiast op!), dus er zijn meerdere mogelijkheden voor contact. Ik vertrouw erop dat het wel herstelt wanneer ik weer terug ben. En als dat niet het geval is… dan is dat ook kennis. Dat klinkt misschien heel drastisch en wat flauw, maar voor iemand die altijd vrijwel alles deed om anderen te pleasen is dit best wel een ding.

Het is een manier om af te rekenen met perfectionisme.

Van vakantie naar afstand

De afgelopen weken heb ik me met andere dingen bezig gehouden. Eerst was er natuurlijk die ยปยปยปdrie weken durende vakantieยซยซยซ waarin heel veel vooruitgeplande blogs werden gepubliceerd, maar ik zelf niets meer hoefde te doen. Ik moet zeggen dat ik dat best moeilijk vond en dat ik me enig moment best verveeld heb. Tegelijkertijd kon ik zo ook goed nadenken over wat ik nu eigenlijk wilde. Een van de keuzes die ik moest maken was of ik de ยปยปยปwebsite een andere naamยซยซยซ zou geven. Mijn oude naam beviel me eigenlijk niet, dus het was tijd voor vernieuwing. Dat is gelukt, maar toen wist ik nog steeds niet de weg die ik in wil slaan. Opgeven was eigenlijk de makkelijkste optie geweest, maar tegelijkertijd voelde dat te ongemakkelijk. Toch merkte ik de laatste maanden steeds meer dat ik het contact met het bloggen langzaam maar zeker begin te verliezen en ik weet nog niet precies waar dat aan ligt.

Professioneel of niet

Ik kan maar niet beslissen hoe ik wil gaan schrijven. Enerzijds denk ik: ik wil het professioneel aan gaan pakken en net als Happinez, Flow en Holistik worden. Ik wil interessante artikelen schrijven en daarmee een grote lezersgroep aan me binden.

Mijn hart gaat daar sneller van slaan, maar daar zit echter een aantal problemen aan vast:

  • Ik heb niet de energie om elke dag een aantal blogs te plaatsen (wel in periodes, maar niet consequent).
  • Ik heb niet de tijd en de energie om voor elk artikel grondig onderzoek te doen.
  • Ik weet niets over interviewen en vind het ook niet echt leuk om te doen (lees: ik ben er te verlegen voor).
  • Ik wil mezelf niet meteen onder grote druk zetten, want ik weet dat het mijn ondergang zal worden.
  • Ik wil juist mijn perfectionisme wat loslaten en niet constant bang zijn voor fouten (daarom ben ik gestopt met freelance redactiewerk).
  • Ik wil niet kiezen voor een specifiek onderwerp.
  • Ik wil nog niet honderden euro’s per maand investeren in mijn website.

Dat wil niet zeggen dat het niet ooit zover kan komen, maar momenteel niet. Ik moet voor mijn gevoel nog te veel leren; met name op het vlak van ruimte innemen en trots zijn op de keuzes die ik maak. Echter: het belangrijkste van je dromen najagen is dat je moet beginnen.

Je moet in het water springen om te leren zwemmen.

Dat schrijvende hoor ik mijn buurkinderen roepen dat er ‘iemand aan het verdrinken is’. Grappig hoe dat samenkomt. Thanks universe. ๐Ÿ˜‰ Overigens is het kinderspel hoor, er verdrinkt niet echt iemand.

Een persoonlijke inslag

Wat ik nog steeds heel erg leuk vind om te doen is informatieve blogs schrijven met een persoonlijk tintje. Zo heb ik dat altijd al gedaan, sinds ik in 2006 begon met bloggen. Toch voel ik een zekere stagnatie waar ik ook niet mijn vinger op kan leggen. Ik heb steeds vaker het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn en ik weet niet precies waar dat gevoel vandaan komt. Het is echter niet genoeg om te stoppen, omdat ik het ergens ook wel lekker vind dat er vooruitgang te boeken is in iets wat ik heel erg leuk vindt. Wat nu dan? Ik weet het nog niet, maar ik geloof wel dat als ik door blijf gaan met wat ik doe ik langzaam maar zeker in de buurt ga komen van wat mijn ware roeping is. Daarbij blijf ik het leuk vinden om mensen te informeren, zelfs wanneer het stemmetje binnenin me zegt: ‘Waar gaat dit over? Denk je nu echt dat mensen hierop zitten te wachten?’ Dan denk ik bij mezelf: ik zou hier wel op zitten wachten, dus er zijn vast meer mensen die het interessant vinden.

Op weg naar genezing

De afgelopen weken heb ik een aantal trainingen, cursussen en een opleiding afgerond en nu is mijn allergrootste focus ยปยปยปhet genezen van ME/CVSยซยซยซ. Het is nogal een belofte aan mezelf, maar ik wil het voor de volle 100% gaan aanpakken en ik hou dagelijks een logboeken bij. Dat kost best wel veel tijd en energie heb ik gemerkt, waardoor het bloggen wat op de achtergrond is geraakt. Is het makkelijk? Nee, want al tijdens het typen denk ik bij mezelf: waarom heb je je dan nu al weer twee dingen op de hals gehaald die je veel te veel tijd kosten? Ook dat hoort er dan bij. Stapje voor stapje leren.

Het zijn de kleine dingen die het hem doen om grote veranderingen door te voeren. Ik moet echter wel het geduld opbrengen om de kleine dingen goed genoeg te vinden en daar moet ik nog heel hard aan werken. ๐Ÿ™‚

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

2 reacties op โ€˜Het is goed om af en toe even op de pauzeknop te drukkenโ€™

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s