Een halfuur dat voelde als drie uur

Vanmiddag zat ik in de tuin een boek te lezen; iets wat ik de laatste dagen veelvuldig doe, maar dat terzijde. De racefiets van mijn echtgenoot stond naast me en mijn blik werd er meerdere malen naartoe getrokken. Ik voelde het verlangen te gaan fietsen, maar ik kon mezelf er moeilijk toe zetten; te bang dat ik het lichamelijk niet zou trekken.

De laatste dagen ben ik namelijk weer vermoeider en stiekem weet ik wel dat het komt door een te veel aan suiker.

Suikerverslaving

Ik zou dat echt fors moeten minderen, maar een verslaving is een verslaving en moeilijk mee te stoppen. Daarnaast is er ook nog zoiets als ‘macht der gewoonte’ dus vaak maak ik onbewust slechte keuzes. Daar werk ik aan, maar daarover later meer.

Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik door het vele suiker enorm ben aangekomen. Zoveel dat vrijwel al mijn fietskleding niet past. Dus toen mijn man me naar zijn fiets zag kijken stelde hij voor een rondje te doen. Ik zei hem dat ik geen passende kleding heb. Met dat ik dat zei dacht ik: excuses, Ang. Gewoon een excuus.

Angst voor wielrennen

In mijn blog >>>Kleine overwinning – groots gevoel<<< schreef ik dat ik fietsen op mijn racefiets best wel eng vind. Ik zag er dus enorm tegenop om het wielrennen weer op te bouwen terwijl die dunne bandjes en de onstabiliteit me angst aanjagen.

Het heeft duidelijk en tijd nodig om mijn angst op de weg te overwinnen.

Dus heeft mijn man zijn oude racefiets opgeknapt en er brede banden onder gezet. Alles om de fiets stabieler te maken en mij zekerder te maken.

Weg met de excuses

Om terug te komen op het gebrek aan kleding: ik besloot nog eenmaal de doos met fietskleding onder bed weg te halen en vond een racebroek die er net mee door kon. Driewerf hoera! En voor ik weer de twijfel toe zou laten appte ik hem of hij mee wilde. Uiteraard wilde hij mee 😉. Er kwamen daarna nog zeker tien excuses omhoog, maar om met kleine stappen ergens te komen moet je nog altijd wél beginnen! Ik ben vastbesloten binnen twee jaar af te rekenen met ME/CVS, maar daarvoor moet ik wel iets doen. Later meer.

Mijn kleding zat echt wel te strak. Het matchte totaal niet met elkaar. Mijn hardloopschoenen pasten er al helemaal niet bij (ik heb ander pedalen op mijn racefiets, dus ik kon mijn fietsschoenen niet gebruiken) en ik ben net een paar maatjes te dik om lekker te zitten. Maar hé, ik wil zeker niet zeuren dus ik ben wél trots op mezelf.

Veel te doen

Na een klein halfuur fietsen kwamen we weer thuis. Het voelde als drie uur, hoewel dat wat overdreven is. Toch dacht ik zeker een uur te hebben gefietst. Bleek het maar een halfuur te zijn. Een HALFUUR! Ja, dat was toch wel even slikken.

Maar hé, als het om opbouwen en vertrouwen gaat zijn het de kleine dingen die het hem doen!

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s