Kleine overwinning – groots gevoel

“Do one thing every day that scares you.” ~Eleanor Roosevelt

Afgelopen zaterdag ben ik voor het eerst in meer dan anderhalf jaar tijd op de racefiets gestapt om buiten te gaan fietsen. Ineens had ik geen zin meer om mijn kilometers te maken op zolder (met een fietstrainer), maar wilde ik weer de weg op. Ik was op dat moment de Strade Bianche vrouwenwielrennen aan het kijken en het begon als een gek te kriebelen. De manier hoe de dames op hun fietst zaten, de beelden, het weer, alles speelde mee en ik kon bijna niet wachten om te vertrekken.

Binnen no-time had ik me omgekleed en hoewel er wat in mijn achterhoofd begon te zeuren besloot ik dat te negeren. Ik moest en zou op weg. Het was zelfs zo dat ik het mannenwielrennen heb weg gezapt, omdat het me bang maakte. Dat gaat namelijk een heel stuk sneller en de groep was ook nog eens groot. Het angstzweet brak me (weer) uit en ik wilde bijna tegen mijn man zeggen: laat maar!

Angst op de weg

In 2016 kocht ik mijn eerste racefiets nadat ik er al zeker vijftien jaar over droomde. Het was een buitenkansje dat ik niet kon laten gaan, maar ik kwam er toch ook al snel achter dat wielrennen best wel eng kan zijn en dat die dunne bandjes me toch niet erg blij maakten. Dat jaar fietste ik vrij weinig en moest er nog niet veel van hebben en toch bleef het kriebelen.

In 2017 was ik al bezig met het schrijven van »»»Tijdrit««« en ik merkte dat ik veel creativiteit haalde uit mijn fietstochten. In the middle of nowhere verscheen het boek aan mijn geestesoog en ik wilde dat zo lang mogelijk vasthouden. In dat wielerjaar fietste ik duizenden kilometers op de racefiets (ca. 6000) en daarnaast nog eens 3000 op de gewone fiets. Ik geloof dat ik ook in dat jaar mijn Bianchi kocht via Marktplaats, maar om heel eerlijk te zijn weet ik dat niet meer precies. Wat ik wel weet is dat ik heel erg blij was met Bibi en vooral heel blij met de bredere banden.

In het jaar erna iets minder, maar nog steeds een paar duizend. De angst werd erger, het was de tijd dat wielrenners werden verguist en er heel veel ongelukken gebeurden op de weg. Ik las te veel kritieken en te veel oordelen, waardoor ik het plezier in het fietsen begon te verliezen. Niet alleen op de racefiets overigens.

Amstel Gold Race

In 2019 zat ik ook erg weinig op de racefiets. Ik kocht in april mijn e-bike en ik besloot dat ik die dikke banden en het rechtop zitten veel prettiger vond. Daarnaast kost een e-bike minder energie; iets wat erg prettig is wanneer je ME/CVS hebt. In april maakte ik mijn eerste monstertocht met Ollie en reed samen met Christiaan de Amstel Gold Race. Daar heb ik gemengde gevoelens aan overgehouden. Laat ik vooropstellen dat ik ondanks alles die toch het liefst op de racefiets had gedaan, maar dat was gewoon niet haalbaar. Het feit dat ik er kaarten voor had gewonnen was voor mij een teken om toch te gaan. Wel Ollie, de e-bike. Uiteraard kreeg ik kritiek onderweg, gelukkig daarna ook begrip. Toch kon ik niet genieten. Daarnaast maakte de drukte me ook nog eens erg bang. De rest van het jaar reed ik voornamelijk op de e-bike en werd de racefiets vooral gebruikt om te tacxen.

Corona tijd

Vorig jaar was de eindstand 0 km voor wat betreft Bibi – de racer. Ik durfde gewoon niet meer! Angst op de weg is niet fijn. Zeker niet als je graag fietst. En hoe hard ik ook mijn best deed om mezelf over die angst heen te zetten, het ging niet. Ik voelde me gewoon niet prettig op zo’n lichte fietst, ik hing niet graag naar voren. Ik was bang om aangereden te worden en was me ervan bewust dat ik maar moeilijk verkeerssituaties kon inschatten als ik bang was. Nee, Ollie was een betere fiets.

Toch kwam ook van fietsen op Ollie niet heel veel, want corona deed zijn intreden en de kinderen bleven het grootste deel van het jaar thuis. Wat in zekere zin natuurlijk ook best wel gezellig was, maar daardoor kon ik niet weg voor fietsrondjes. Ik vond het niet prettig om de kinderen alleen te laten en had was ook nog steeds bang dat ik aangereden zou worden.

Het is zó vermoeiend om continu bezig te zijn met angst.

De angst is inmiddels wat afgenomen, omdat mijn algehele onrust ik verminderd sinds we in in Huissen wonen. Daarom laat ik mijn kinderen van net 14 en bijna 10 met een gerust hart een uurtje alleen om samen met Christiaan een rondje van een uur te fietsen. Als we het ’s avonds kunnen om te wandelen, dan kan het overdag in het weekend ook. Dat zeg ik lekker stoer, maar angst is niet zomaar weg, dus ik heb onderweg echt wel een aantal keren gedacht: ‘Wat als we nu samen een ongeluk krijgen? Wat als we worden doodgereden?’ Het zijn geen helpende gedachten, dus liet ik ze achter waar ik ze dacht.

Zaterdag gingen we maar 45 minuten, maar het voelde als anderhalf uur. Het was echt zó zwaar! Ik vind het best weer eng om zo “onstabiel” te fietsen. Ollie en Bibi schelen echt belachelijk veel in gewicht en daar moet ik dus wel rekening mee houden. Achterom kijken vind ik lastig en daardoor ga ik slingeren, dus ik moet denk ik ook op de racefiets een spiegel gaan gebruiken, voor mijn eigen veiligheid en die van een ander.

Het heeft weer tijd nodig denk ik en ik ben blij dat ik dat samen met mijn triatleet kan doen. ❤️ Duizenden kilometers weer? Geen idee. We zullen zien. Elke kleine stap op je mindset te veranderen is er eentje om trots op te zijn. En dat ben ik dan ook!

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s