Deze lockdown valt me zwaar(der)

Het kan zijn dat de vorige lockdown minder intensief was dan deze. Het kan zijn dat ik er destijds laconieke in stond. Het kan ook zijn dat ik nu minder rust neem dan toen of dat ik nu teveel eisen stel aan mezelf en de kinderen. Ook kan het zijn dat de online lessen me op mijn zenuwen werken en ik het als een gebrek aan privacy ervaar. Of wellicht valt het me nu te veel op hoe de kinderen op school functioneren en hoe de leerkracht lesgeeft. Wat het precies is weet ik niet, maar deze lockdown valt me echt heel erg zwaar. Zo zwaar dat ik het liefst op bed een potje ga zitten janken.

Over het algemeen maak ik me gewoon niet zo druk over dit hele gebeuren. Er valt namelijk niet zo veel aan te doen. Ja, het is moeilijk om in quarte zitten. Ja, het is heel moeilijk niet te mogen knuffelen (en ik ben niet zo’n knuffelaar!). Ja, het is moeilijk dat we niet zomaar ergens heen mogen. Maar het is wat het is. Dus in zekere zin ben ik vrij positief. Het enige wat we kunnen doen is zorgen dat we zo min mogelijk risico lopen en accepteren dat het even zo is. Aangezien ik mijn leven al heel lang leef zoals we nu leven (in quarantaine) valt het mee, maar toch…

Covid-19 heeft invloed op alles in je leven op dit moment.

Online lessen

Dit keer is school heel veel beter geregeld dan de vorige keer, maar toch valt het me op dat ik meer stress ervaar dan in de eerste lockdown. Wat overigens erg opvallend is, want de bedoeling is dat Samuรซl en Elize alles alleen doen. Nou ja, dat is de theorie. In de praktijk ben ik echter continu huiswerk aan het coรถrdineren en doe ik het meer dan hen.

Nee, dat is natuurlijk niet waar ๐Ÿ˜‰, het voelt alleen zo, want ondertussen ben ik namelijk aan het delen van getallen, maak ik opdrachten die Elize niet begrijpt – omdat het niet aangepast is aan het niveau – luister ik naar de online lessen van de kinderen en moet ik nog vanalles op het laatste moment printen, terwijl de laptop bezet is. Voordeel in het nadeel van dit alles is dat ik inmiddels een aantal nieuwe rekenmethodes ken, weet hoe de nieuwe taalregels zijn, ik mezelf bezighoud en quality time met de kinderen heb.

Ik probeer echt zo veel mogelijk de voordelen in de nadelen te vinden.

Maar dan nog is het best lastig. Ik voel me namelijk…. Ugh ik weet niet. Ik kan het niet zo goed onder woorden brengen.

Vrijheid

Beperkt in vrijheid is misschien wel de juiste benaming. Ik kan mijn laptop niet gebruiken, omdat Elize hem gebruikt, wat inhoudt dat ik niet kan werken en ik mijn eigen doelen niet kan behalen. Gisteren ben ik om 6:15 uur opgestaan om mijn dag in stilte te starten met schrijven en yoga. Vandaag lukte dat niet en was het een half uur later. Nadeel is dat alles dan een halfuur uitloopt. Buiten sporten gaat niet en ik kan niet binnen sporten zonder dat er iemand steeds weer naast me staat en meteen hulp wil. Ik kan nergens rustig zitten. Er is continu onrust en lawaai in huis… enz enz enz.

Ik stop express met het opnoemen van de vele nadelen, want ik ben me er bewust van dat dit heel erg egoรฏstisch en verwend klinkt.

Introverte hsp’er

Als introverte hsp’er heb ik een zekere rust nodig om me heen om goed te functioneren. Geluid is een van de grootste prikkelveroorzakers bij mij en die zijn meteen ook de ergste. Ik heb maar รญรฉts nodig om volledig over mijn grenzen te gaan. Het is iets waar ik niets aan kan doen, maar wel heel erg vervelend. Soms klinkt de harde stem van mijn jongste gewoon als een drilboor in mijn oren. Ik heb sinds december en heel goede noisecanseling hoofdtelefoon, maar dat filtert helaas niet echt kinderstemmen en al helemaal geen luide kinderstemmen. Vanmorgen had ik mijn hoofdtelefoon op noisecanseling en muziek op een hoog volume en toch is hij dan te horen. Het is zo vermoeiend. En ik begrijp echt wel dat het voor hen net zo goed moeilijk is.

Persoonlijke wensen

Ik schrijf dit niet om te klagen, maar ik denk dat het ook goed is om aan te geven dat het niet makkelijk is. Ik weet zeker dat dit voor velen herkenbaar is op welke manier dan ook. Ik heb het over het ouderschap, maar het is op vele manieren in te vullen. Op dit soort momenten knalt het knetterhard in mijn gezicht dat ik het mis om naar een baas te gaan, om het huis uit te zijn; ik mis de complete stilte in huis, ik mis mijn ritme. Op dit soort momenten ben ik jaloers op mijn echtgenoot dat hij in een ziekenhuis werkt. Ook is het zo’n moment dat ik denk: ik gooi gewoon al mijn spaargeld op tafel en koop nu al die Macbook die ik graag wil, zodat ook ik kan blijven werken.

Toch weet ik ook dat de oplossing niet direct daarin ligt. Het is de manier waarop ik niet kan omgaan met dit alles. Het is mijn eigen mindset dat het probleem is. De kinderen kunnen er niets aan doen dat ik niet aan mijn eigen wensen en verlangens toekom. Het is niet hun schuld dat ze niet naar school kunnen. Het is niet de schuld van mijn man dat hij kan en mag werken. Het is niet de schuld van onze minister-president. Er is helemaal niemand als schuldige aan te wijzen en dat is misschien het meest frustrerende. Ik kan het alleen maar in mezelf zoeken en die zoektocht is nog lang niet voltooid, blijkt.

Lessen te leren

Covid-19 is er naar mijn idee om de mensheid lessen te leren en wellicht ook een natuurlijke selectie – maar dat is een ander discussie. De lessen worden echter niet op een presenteerblaadje gelegd, je moet ernaar opzoek. Die lessen zijn ook voor iedereen weer anders, denk ik. Mijn te leren lessen zijn wellicht:

  • geduld (naar mezelf en anderen)
  • compassie (vooral naar mezelf)
  • leren luisteren naar mijn intuรฏtie
  • minder oordelen
  • accepteren
  • oplossingsgericht denken
  • de voordelen in de nadelen zoeken
  • minder kritisch zijn
  • meer dankbaarheid
  • accepteren!!!

Ja, die laatste staat er expres dubbel in, want er is zo ontzettend veel te accepteren dit moment. Dat geld ook voor dankbaar zijn. Om daarmee te beginnen: ik ben heel erg dankbaar mag dat ik niet alleen ben, dat ik mijn gezin om me heen heb. Ik ben dankbaar dat covid-19 ons niet persoonlijk heeft getroffen. Ik ben dankbaar dat mijn gezin en naaste familie veilig is. Ik ben dankbaar dat ik (mentaal) gezond ben. Ik ben dankbaar dat ik in een huis woon. Ik ben dankbaar voor zรณ veel, maar ik ben vooral het meest dankbaar dat ik niet eenzaam ben.

Geplaatst door

Geboren in 1979. Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Sinds 1998 ME/CVS. Droomt graag groot, maar moet het doen met wat kan. Schreef zeventien boeken. Drie te koop Sinds 2006 blogger.

3 reacties op โ€˜Deze lockdown valt me zwaar(der)โ€™

  1. Het valt denk ik voor iedereen wel zwaar Meis. En voor jou natuurlijk extra omdat het zo, als je het nu ervaart bij jou binnenkomst. Probeer toch ergens een moment van rust voor je zelf in te calculeren, anders hou je dit niet vol. Knuffel.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Henriรซtte Aagenborg Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s